Hoe ervaren de mensen zelf wat en hoe het is om een assistentiehond te hebben? Hieronder enkele persoonlijke ervaringen over verschillende soorten assistentiehonden.


Raggie Rules

Tranen van geluk rollen over mijn wangen.

Mensen in het park kijken naar me.

Ik hoor ze zeggen: Ahhh, kijk haar in haar rolstoel… Ze huilt.

Ze weten niet dat dit tranen zijn van geluk:

Na weken oefenen is het gelukt.

Don weet dat ik met “vóóóóruit” bedoel dat ik hem vastpak,

hij me voort trekt. De puntjes op de “i” gezet.

Hij doet het perfect!

Ik besef ineens dat ik overal heen kan. Door kan….

Ja, dit zijn tranen van geluk.

Ik kijk naar Don. WAUW, wat ben ik trots!

Ja jongen, natuurlijk gooi ik je bal.

Nog wel 100 keer zelfs…

 

(Don is de assistentiehond van Raggie. Op het moment van schrijven heeft ze Don ruim 4 weken.)

*********


Sanne King.Hoi allemaal, ik ben Sanne, 32 jaar jong, getrouwd met Klaas en moeder van 3 kinderen, Melle van 7, Fiene van bijna 6 en Teun van 4. Ik ben gezond geboren en heb de eerste 25 jaar van mijn leven gezond doorgebracht. Ik ben naar school geweest, heb gewerkt, ben verliefd geworden, getrouwd, kinderen gekregen en uiteindelijk n.a.v een operatie ziek geworden. Ik heb een ernstige darmafwijking, reuma en chronisch pijn. Dit weet ik nu een aantal jaren. De laatste jaren is dit achteruit gegaan en steeds vaker merkte ik dat ik de touwtjes uit handen moest geven. Mijn zelfstandigheid is voor mij erg belangrijk. Ik ben naast mama, vrouw, zus, dochter, vriendin en buurvrouw ook nog gewoon Sanne. Maar ik had helaas bijna geen energie meer om gewoon Sanne te zijn. Ik moest stoppen met werken en kwam thuis te zitten. Ik heb gezocht naar mogelijkheden om mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid zo lang mogelijk te behouden. Daar kwam in december 2014 een prachtig antwoord op: King!

King is mijn oudduitse Herder van nu 9 maanden oud. We zijn samen in opleiding om King op te leiden tot ADL-Hulphond. Dit staat voor activiteiten dagelijks leven. Het is moeilijk onder woorden te brengen wat King voor mij betekent. Liefde, maatje, beste vrienden, trouwe kameraad. Het doet het allemaal net geen recht. King is namelijk mijn team-vriend. Samen leren we een team te zijn. Ik vertrouw hem, en hij vertrouwt mij. Doordat King er is, krijg ik een deel van mijn onafhankelijkheid weer terug. Ik kan straks samen met King de kinderwas wegwerken, zonder mijn man te moeten vragen. Het kan mij niks schelen dat ik er dan veel langer over doe, ik doe hem namelijk zelf. Dit geldt voor een heleboel zaken.

Wat ik zo belangrijk vind, is dat het samen werken met King altijd onvoorwaardelijk is. Als je door een beperking afhankelijk bent van derden, ontstaat er altijd een soort ” onbalans”. Ik denk dat het voor geen enkele relatie goed is als de partner of de kinderen uiteindelijk mantelzorgers moeten worden. Mijn kinderen zijn nog jong, ik wil ze absoluut niet verder dan noodzakelijk belasten met mijn “beperking”. Ik wil mijn kinderen laten opgroeien als sterke, sociale kinderen, die niet bang zijn hun eigen weg te kiezen. Die vooral zichzelf durven zijn, zonder zich te schamen. Het is namelijk een van de moeilijkste dingen JEZELF zijn. Daarbij hoop ik ze te leren dat ze niet moeten opgeven, en door de onmogelijkheden altijd moeten blijven zoeken naar de mogelijkheden. Een stukje zelfstandigheid, en dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Daarbij wil ik ze niet meer als noodzakelijk belasten met de zorg omtrent hun moeder. Ze zijn nog jong, mama is er altijd. Wat er ook gebeurt in mijn leven, tot nu toe is mama er altijd. Mama gaat niet meer van de glijbaan, maar mama staat wel beneden te wachten. Altijd, nooit niet. Mijn kinderen vinden mij niet anders als een andere mama. Sterker nog, mijn kinderen vinden mij een zeer actieve Mama. Dat doet me altijd goed om te horen. Maar MIJN KINDEREN zijn niet verantwoordelijk voor mijn leven en mijn zelfstandigheid. Dat ben ik namelijk zelf. Om die verantwoordelijkheid niet nu op hun schouders te leggen, op een leeftijd van 4, 6 en 7 is King er. King neemt samen met mij de verantwoordelijkheid van de dagelijkse zorg op zich. Als een TEAM. Daarom mag mijn kind van 4 een driftbui in de winkel krijgen, omdat hij NU gele mannetjes snoep wil. Gewoon omdat hij 4 is. Daarom hoeft mijn kind niet op mijn schoot te klimmen op een doos eieren te pakken. Dat doen King en ik straks samen. Mijn kinderen wil ik graag Kind laten zijn.

In de laatste maanden blijft het schokkend hoe vaak ik en King gestoord worden op straat. We worden geroepen, afgeleid, aangehaald, gelokt, en er wordt ons soms de weg versperd.

Het is voor mij en voor andere mensen met een hulphond heel belangrijk dat we ongestoord op straat en in de buitenwereld kunnen zijn. Onze honden zijn onze veiligheid. Het blijft onwerkelijk dat er in Nederland wettelijk nog zo weinig geregeld is. Ik hoop dat, met het delen van mijn verhaal, ik iets meer informatie heb kunnen geven over het hebben van een Hulphond in combinatie met het hebben van een groot en jong gezin.

Mijn kinderen vinden King fantastisch en hebben er veel plezier aan.
Groetjes Sanne

*********


 

Pim Bulters Mekke

Hoi allemaal,
Ik Vera Mengerink 32 jaar en ben het vrouwtje van Pim.
Door veel nare gebeurtenissen in mijn jeugd heb ik een Complexe PTSS, DIS, persoonlijkheidsstoornis NAO, gegeneraliseerde angst stoornis en eetstoornis NAO over gehouden.

Ik heb nu zo’n 13 jaar therapie achter de rug. Denk hierbij aan deeltijd behandelingen meermaals, schema therapie, individuele therapie, EMDR, een opname van een jaar en begeleiding van een Fact team.
Nu heb ik thuisbegeleiding, Fact team, een maatje en zware trauma behandeling, DIS behandeling en binnen kort ook creatieve therapie.

Ik durfde 2 jaar terug niks alleen, overal had ik begeleiding bij nodig. Dit was voor vrienden en familie ook zwaar te dragen, al die zorg om mij.  We kwamen er achter dat mijn konings poedel James mij kon begeleiden naar buiten en naar therapie. Ook kon hij me wakker maken uit nachtmerries. Alleen James was 8,5 en kon ook mijn spanning niet goed reguleren. Er moest een nieuwe oplossing gezocht worden. PIM!

Pim, een golden retriever pup en met 7 weekjes kwam hij bij mij wonen. Eerst een puppy cursus volgen en toen Pim 20 weekjes was zijn we begonnen met de opleiding tot PTSS-Hulphond bij BultersMekke.

Toen Pim 1 jaar was heeft hij zijn eerste examen met vlag en wimpel gehaald. Alle opdrachten het hoogst gescoord. Super trots ben ik op mijn Pim

Nu zitten Pim en ik in het laatste stuk van z’n opleiding en hij is nu 16 maanden oud.  Zo jong hij ook is, ik heb zo veel vrijheden en veiligheden terug gekregen, ongelofelijk.

Ik wil mijn ouders erg bedanken om de opleiding van Pim te betalen want het wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar. Pim’s opleiding kost tussen de €18.000 en €21.000. Dat was me nooit gelukt want ik kan door mijn problemen niet werken.

*********


desiree van eijkDe bekentenis van een ‘aai-meisje’. Al sinds ik mij kan heugen hebben wij thuis honden gehad. Grote honden (een Schotse collie waar ik als dreumes op ging zitten, sorry mensen!!), lange honden (een Engelse basset) en kleine honden (een vlinderhondje). Maar ook koeien, geiten, konijnen, eenden, paarden en ponies. Ik ben dus wat je noemt een dierenkind. Als vanzelf ben je dan al niet bang aangelegd dus een Rottweiler om z’n nek hangen en al kussend ‘lieeeeef!!!’ noemen hoorde er gewoon bij. Ook de liéfde voor dieren, het zorgen voor en houden van werd er zo met de paplepel ingegoten. Net als dat iedereen met grijs haar door mij steevast werd begroet met ‘hoi opa!’ of ‘ha oma!’ (al waren sommige dat ècht bij lange na nog niet!!) zo was ook automatisch ieder hondje lief. De Deense dog van de buren, de Duitse herder van verderop en de (toen nog) Soho hond die ik op veel latere leeftijd tegenkwam in het dorp. En niémand kon mij op andere gedachten brengen als dat dìt toch wel héél bijzonder was… Die zielige mevrouw in die rolstoel en die òntzettend lieve hond die al het werk voor haar doet, zoéén verdiént toch een dikke, vette knuffel zo’n lieverd!!! Ik voelde me dan ook behoorlijk op mijn plaats gezet toen dat feestje niet doorging. ‘Niet aaien staat er toch op?’ Ja mevrouw. ‘Nou doe dat dan ook niet!’ Nee mevrouw. Rot mevrouw!! Kijk dat dier eens zijn best doen en er kan nog geen knuffel of aai over z’n bol vanaf!! Die jong volwassene van toen groeide door tot een struise dame. Eén met nog steeds een groter dieren- dan mensenhart. De paarden en honden bleven ook in mijn volwassen leven een enorm grote rol spelen. Tot de grote dame een ongeluk kreeg. Een dom, stom ongeluk. Maar wel één met verstrekkende gevolgen, ze kwam (deels) in een rolstoel terecht. Het zo vertrouwde leven hield letterlijk met één klap op. Niets was meer als voorheen. Je worstelt met het aanpassen aan je nieuwe situatie, het afsluiten van zo vertrouwde dingen die niet meer gaan en nooit meer terugkomen. Tussen al dat verdriet, de woede, de machteloosheid en de pijn gloort dan opeens weer een sprankje hoop. Je zòu eens kunnen denken aan een hulphond….net als die rot mevrouw van vroeger…nu een ADL hond genoemd…. Zo rol je je eerste meters met een nieuwe liefde aan je zijde de wijde wereld in, eerst nog wat onzeker maar al snel gewend en zèlfs met een beginnend gevoel van zelfvertrouwen. Al snel komt er een meisje op ons af, een puber nog. ‘Awwwww, mevrouw wat een schatje! En wat knàp dat ze u zo helpt!!’, roept ze enthousiast terwijl ze door haar knieën zakt…… Nu moet ìk de rot mevrouw worden. En na deze keer nog ontèlbare keren!!! Misschien doordat ik zelf ooit een ‘aai-meisje’ was en pas sinds 8 jaar een ‘rot mevrouw’ moest worden, heb ik denk ik veel geduld en begrip voor al die aaigrage mensen. Ik kan mijzelf nog zò in hen verplaatsen en doe er alles aan om geen ‘rot mevrouw’ maar een ‘liever niet mevrouw’ te zijn. En ik leg weer uit hoe het zit met aaien en afleiden van een hulphond en morgen doe ik het weer en overmorgen wéér. Nee ik wéét dat niet ieders beperking zich daarvoor leent en ik weet ook (als ieder ander hier) dat de voorraad energie beperkt is. En óók dat niet iedereen zin heeft in hoe ik het doe. En dat gééft ook helemaal niks!!! Het is geen oordeel dat ik vel het is alleen de bekentenis van een ‘aai-meisje’……

(Desiree van Eijk met Quinty, haar ADL-hond van Hulphond Nederland)

*********


JannekeHij is bruin, lief, ontzettend behulpzaam, altijd vrolijk en bij tijd en wijle heerlijk lomp! En, niet onbelangrijk, een van de belangrijkste wezens in mijn leven. Sinds 2011 heb ik een autismegeleidehond.

Ik ben geboren met klassiek autisme. Een niet zichtbare beperking die een hele grote invloed op mijn leven heeft. En die invloed beperkt zich niet tot een of twee gebieden maar vind je terug op elk gebied van mijn leven. Daarbij heb ik ook ernstige prikkelverwerkings- en alertheidsprobematiek. Hele simpele dingen zoals een boodschap doen of met de trein gaan zijn voor mij een hele opgave.

Autismegeleidenhonden zijn relatief nieuw en nog vrij onbekend. Met een flinke dosis geluk kreeg ik de mogelijkheid mijn hond via Hulphondenschool De Click op te leiden. Iets waarvan ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van heb!

Sinds mijn hond voor mij werkt is mijn kwaliteit van leven aanzienlijk verbeterd. De dingen die ik vroeger niet deed of zo veel mogelijk vermeed kan ik nu wel of soms wel. Dit is afhankelijk van hoe het met mij gaat. We hebben hem een aantal vaardigheden aangeleerd waardoor ik zelfstandig weer simpele dingen kan, zoals een boodschap doen, waardoor ik heel beperkt kan werken als ervaringsdeskundige of zelf naar de tandarts kan.
Tevens is mijn hond mijn spiegel. Dat betekent dat hij reageert om mijn emoties, gevoel, gedrag en alertheid. Aan hem kan ik dus zien hoe het met mij gaat. Ik heb namelijk vaak niet óf te laat door dat het niet goed gaat. Doordat hij signaleert kan ik zelf actie ondernemen of om hulp vragen.
Hij is degene die het bruggetje vormt bij bijvoorbeeld panieksituaties of angst. Hij overbrugt dus de tijd, door bijvoorbeeld bovenop mij te gaan liggen, totdat een van mijn hulpverleners, partner of ouders kan helpen.
Helaas kan ik niet altijd op evenveel begrip rekenen. Mensen zien mijn hond soms niet als noodzakelijk hulpmiddel. Want dat is wat hij is. Hij is geen ge-upgrade huishond. Dat geeft soms problemen bij winkels, restaurants maar ook bijvoorbeeld ziekenhuizen.
Honden zoals die van mij kennen geen vergoeding. Ook kunnen wij geen kosten aftrekken bij de belastingdienst in tegenstelling tot mensen met een ADL-hond of een blindengeleidehond. Ook de overheid vindt dus blijkbaar dat mijn type hond niet zo noodzakelijk is en discrimineert dus in feite.
Ik zou me geen leven meer kunnen voorstellen zonder mijn hulphond. Het zou een flinke achteruitgang in mijn zelfstandigheid en vrijheid betekenen. En tevens zou er meer professionele hulp nodig zijn. Kortom, mijn hulphond is geen luxe maar net zo noodzakelijk als een rolstoel voor iemand met een dwarslaesie.